fαякιи∂αℓιк

  Farkında olmakla başlar her şey. Önce farkına varırsın o,

her neyse. Bir başlangıçtır farkındalık.

Belki biridir o farkına vardığın, belki bir olgu, bir kavram,

 belki de yüzyılların gerçekliğidir. Ne olursa olsun farkına vararak başlarsın ona.

O, her neyse.

 Farkına varmak için çok çaba harcarsın fakat ne gariptir ki bu çabaların hiç farkında olmazsın.

 

Uğraşır, düşünür, debelenir, acı çekersin.

Bu gibi zorlu bir sürecin sonunda elindeki farkındalıktır. Ama değer. Farkında olmak bir kazançtır.

Yani bir şeylere ihtiyacın olduğuna karar verirsin. İşte o zaman başlar yeniler, yeni şeyler.

Bu yüzden farkındalık başlangıçtır. Farkındalık iyi bir şeyler için ilk adımdır.

 

  ¢αи уü¢єℓdєи

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
       Demeyeceksin işte.   Yaşarsın çünkü.  Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
       Çok sevmeyeceksin mesela.   O daha az severse kırılırsın.
       Ve zaten genellikle o daha az sever seni,  Senin o'nu sevdiğinden.
       Çok sevmezsen, çok acımazsın.  Çok sahiplenmeyince,

   
       Çok ait de olmazsın hem.
       Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini...
       Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.  Senin değillermiş gibi davranacaksın.
       Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.  Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
       Çok eşyan olmayacak mesela evinde.  Paldır küldür yürüyebileceksin.
       Ille de bir şeyleri sahipleneceksen,  Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
       Gökyüzünü sahipleneceksin,

    
       Güneşi, ayı, yıldızları...
       Mesela kuzey yıldızı,senin yıldızın olacak.  "O benim." diyeceksin.
       Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir Şeylerin...  Mesela gökkuşağı senin olacak.
       Ille de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.  Mesela turuncuya, yada pembeye.
       Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden,
       Çok ait olmadan yaşayacaksın
       Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
       Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
       Ilişik yaşayacaksın.
       Ucundan tutarak.. 

     

Söyleyecek sözüm yok .Kalbim yüksek sesle konuşuyor .

Susturmanın imkanı yok .Sesi çığlıklarımı bastırıyor .

 Tam anlamıyla bana zıt ,Tenime karşı , Kafesini kırıyor .

Duyguların eşiğinde ,Bir havuz ki kaynıyor  .

Söylediği yada benim anladığım .

Gözlerinde ölüyorum .

Dokunuşların yakıyor ama üşüyorum .Kaçsam sensiz bu garip nefes alamıyor  .

 Sesin aklımı başımdan alıyor .Kalbim haykırışlarda , çıldırıyor .

Tenim kibrit çöpü sigaramı yakan ,Ruhum dumanı gibi yükselip gidiyor .

     Gökhan Y. Toplu  

 

  Sakın kendisine verdiğin kıymeti sana vermeyenle arkadaş olma."

 

***

 Ey yolcu aklını başına al, seferin nereye? Hangi diyara gitmek istiyorsun?

Nereye gidersen git, sen bizim gönlümüzdesin,.

Denizden uzak düşmüş bir balık gibi, o denizin gamını daha ne kadar çekeceksin?

 Kupkuru kalmış dudakların ne zamana kadar denize hasret ve ayrılıktan şikâyet incilerini âleme saçacak?

 hz mevlana...

  " yağmurlar dinmeden gel,tükenmeden dermanım
sen gelirsen çiçeklenir dört bir yanım
rüzgarlar dönmeden gel,yazılmadan fermanım
yıllardır hasretinle tutuşur Kanım "

                              

Bilirsiniz bu özlemi, sevdigini özlemekten daha çok can yakar 'seni seviyorum' demeyi özlemek...

Akliniza geldikçe bu sözcükler, dilinizin ucuna takilir ve sonu huzursuz bir sessizliktir...

Bu sessizlikler eksik bir sevgiyle birikir içinizde. Tüketilmis bir sevda vardir ellerinizde.

Birisi veya birileri tüketmistir sevdanizi.

Ve siz hep ayni sorulari soruyorsunuzdur kendinize 'sevdalar tükenir mi?' 'ask eksilir mi?'

 Bilmezsiniz eksilen ask degildir, sizsinizdir gidenin ardindan. Sevdiginizi söyleyemedikçe eksilirsiniz.

Sevdiginizin yokluguna, seni seviyorum diyememenin acisina uyanirsiniz  her gün...

Giden gitmistir ama hesabi verilmemistir sevdanin. Birileri sevdanizi tüketmistir, sevdanizda sizi...

Sanki sevdiginize bir kez daha seni seviyorum diyebilseniz geri dönecektir,

'bak sevdan ellerimde, onu hiç birakmadim' diyecektir sevdiginiz... yalnizliginizin avuntusudur bu...

Ama bir kez daha 'seni seviyorum' diyemezsiniz.

Sevdaniz artik sessizliginizdir. Sessizliginizde eksilirsiniz ve sorulariniza bir yenisi eklenir;

 'sevda, eksiltir mi insanlari?'

 Gidenin bir gün geri dönmesinden, tekrar size 'seni seviyorum' demesinden korkarsiniz.

Öyle çok acimistir ki içiniz, sessizliginiz üzerinize öyle sinmistir ki sevdiginizin dönmesini isteseniz de, korkarsiniz.

 Çünkü siz artik siz degilsinizdir. Içinde 'seni seviyorum' lar biriktirmis, bedenindeki dokunuslari göz yaslariyla yikamaya çalismis, yaralari kanamasin diye birilerine sarilamayan birisinizdir artik...

Basit iki sözcüktür 'seni seviyorum' Ama bu sözcükleri söyleyemedikçe kendinizden uzaklasmisinizdir...

Sevdalarin tükenecegini, asklarin eksilecegini kabullenmissinizdir...

Sözcükler anlamini yitirdiginde, yasaminda anlamini yitirdigini sonradan fark edersiniz ve sevdiginizin giderken hayatiniza anlam katan tüm sözcükleri de götürdügünü 'seni seviyorum' demeyi özlemeye basladiginizda anlarsiniz....

THE NOTBOOK!..

Filmde aşırı dozda aşk ve romantizm vardı ve izlemek keyifliydi.  

Yıllardır bu kadar romantiğini izlememiştim..

Film baştan sonra romantik. Daha ne bekliyorsunuz, alın sevgilizi gidin derim bence....

Sakin kacirmayin derim ,giderken mendillerinizi almayi da unutmayin,

cunku gozyaslariniza hakim olamayacaksiniz:)